The Grammatical Fragment is a treatise on Greek grammar attributed to an anonymous grammarian and known only by its title. The work survives in a highly fragmentary state, with its original scope and length remaining unknown. The extant text consists of three brief passages. These passages likely survive through indirect transmission, such as quotation by another author or within a damaged manuscript fragment, as no direct manuscript tradition for the work is documented. As a representative of a common Hellenistic educational genre, the fragment's existence attests to the widespread proliferation of grammatical studies during the period, though its specific content and influence cannot be assessed due to the paucity of the surviving material.
| [45] | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ ]στοι[χει ]στοι[χει ] . τη [ φάρ]υνγος [ ]ουτο [ ] . ον [ ]δε [ ]του [ ]ιστη‵ ν ′ [ ]ολιν [ ]ται [ ... ]νι[ ..... ]θ[ .. ] . α υπο[ . ]ω . α[ ...... ]ει εσθαιτ[ . ]ον[ .... ]ο στοιχεῖα μεν[ ... ] ὀνομάζομεν [ .... ] τ . ουτονπω . [ .... ] [ . ]ι κατὰ λό[γον .. ] [ .. ]τ[α]ξ[ ... ]τα [στοι]χεῖα α . [ . ]ιν[ ... ]ο[ ...... ]ν ευσοφ . ἀπὸ τ[οῦ στε]ίχειν αλλ . μ[ ... ] . οις πα[ ..... ]κο[ .... ]ημέν[ω]ν αὐτῶν ἐν ταῖς συλλαβαῖς [ἁ]ρ[μο]γῆ[ς τιν]ος καὶ ἀκολουθίας ἧς χωρὶς οὐ δυνατὸν ἐξ οἵων ποτὲ ἀτάκτως παραλαμβανομένων τὴν συλλαβὴν ἀποτελεῖν τῇ φωνῇ διὰ τὸ ἀρχὰς [εἶναι] τῆς ἐνγραμμ[άτου] φωνῆ[ς] καὶ πᾶ(σαν) συλλαβὴν ἐξ αὐτῶν σ[υ]νεστάναι καὶ εἰς αὐ τὰ ἀναλύεσθαι. κα[τὰ] τὸν δὴ λόγον καὶ τοῦ [σύ]μπα〈ν〉τος κόσμου στο[ι][χεῖ]α ἀπέφηναν [ο]ἱ [σοφοὶ] [τὰ] πρῶτα καὶ [τὰ] ἀσ(ύ)ν[θε]τα ἐξ ὧν τὰ ὅλα δ[ο]κεῖ συνεστάναι καὶ εἰ[ς] αὐτὰ τὴν ἀνάλυσιν ἀναλαμβάνειν. γράμμα[τ]α δὲ διὰ τί ὠνομάσθη; διὰ τὸ τὴν καταγραφὴν {φην} αὐτῶν γραμμῆς ποιήσει [γί]νεσθαι, ὅπερ ἐστὶν ξυσμῆς.[45] |
| (50) | ἔλεγον γὰρ [οἱ παλαιο]ὶ τὸ καταξῦ[σαι γράψαι]. τοῦτο δὲ καὶ [ὁ πο(ιητὴς) ἐμφαν]ὲς ἐποίησεν. [ἐπὶ Μενελ]άου μὲν [γάρ φησι «ἀ]κρότατον [δ’ ἄρ’ ὀϊ]στὸς ἐπέγραψε [χρόα φω]τός». ἐπὶ δὲ Δι[ομήδους], τοῦ διασύρον[τος τὴν γ]ενομένην αὐ[τῷ] διὰ τοῦ βέλους ὑπὸ [Ἀ]λε[ξάν]δρου τρῶσιν, [λέγ]ει [ὁ αὐ]τός «νῦν δέ μ’ ἐπιγράψας ταρσὸν ποδὸς εὔχε‵ αι ′ αὔτως», ὅπερ {ες} ἐστὶν ὁμοίως [λ]έ[γ]ον τῷ καταξῦσαι. [τ]ῶν δὲ κδ [σ]τοιχείων ἃ μέν ἐστιν [φ]ωνήεντα, ἃ δὲ σύμφωνα. καὶ φωνή[εν]τα {ἃ δὲ σύμφωνα καὶ φων[ή]εντ[α]} μέν ἐστιν ζ , α , ε , η , ι , { ι }, ο , υ , ω . [σύ]μφωνα δὲ ιζ , β , γ , δ , ζ , θ , κ , λ , μ , ν , ξ , π , ρ , ς , τ , φ , χ , ψ . τῶν δὲ φ[ωνηέντων] μακρὰ μ[έν ἐστι β , η , ω .] βραχέα δ[ὲ β , ε , ο . δίχρο]να δὲ τρία, [ α , ι , υ . ὀνο]μάζεται δ[ὲ ταῦτα] δίχρονα δ[ιότι καὶ] ἐκτείν[εται καὶ συστέλ]λεται, τὸ μ[ὲν α , οἷον] «Ἀπόλλωνι [ἄνακτι», τὸ] δὲ ι , « ἴομεν [ἠὲ τῷ εὖχοσ»?] τὸ δὲ υ , «ὕδατ[ι λευκῷ»? καὶ ὄ]νομα τίθετ[αι ἀμφίβολα, ὅπερ] ἐστὶν ὁμοῖ[ον τῷ δίχρονα, ἐκ] τῶν δὲ συνφ[ώνων ἡμί]φωνα μέν [ἐστιν η , λ, μ, ν,] ρ, ζ, ξ, ς, ψ. ἄ[φωνα δὲ θ ,] β, γ, δ, κ, π, τ, [θ, φ, χ. τῶν δὲ] συνφώνων [διπλᾶ μέν] ἐστιν γ , ζ, [ξ, ψ, διπλᾶ] δὲ εἴρηται [ὅτι ἓν ἕκ]ασ[τον] αὐτῶν ἐκ β συ[μφών]ων σύνκειται, τ[ὸ] μὲν ζ ἐκ τοῦ σ[καὶ δ], τὸ δὲ ξ ἐ[κ τ]οῦ ςκ , τὸ μὲν ψ ἐκ τ[οῦ] π καὶ ς . ἄλλως τε κα[ὶ] ἐν τοῖς μέτροις ἕκαστ[ον] αὐτῶν πρὸς δύο τῶν ἄλλων συνφώνων [μετ]ρικὴν ἔχει [ε]ἰσότητα.[95] |
| (100) | [ἀμε]τάβολα δέ ἐστιν δ , ἃ καὶ κοινὰ καὶ ὑγρὰ καλ[εῖ]ται |
Also published as PDF.